14.01.2018 – KATECHEZA 332: CZYM JEST ŁASKA UCZYNKOWA?

W poprzednich katechezach rozważaliśmy o łasce uświęcającej jako nadprzyrodzonym darze rozpoczynającym w człowieku Boże życie. Ten dar stanowi o wielkiej godności człowieka, który zostaje dopuszczony do zażyłości i bliskości z Bogiem. Katechizm Kościoła Katolickiego oprócz łaski uświęcającej wymienia także łaskę uczynkową. Jest to pomoc, której Bóg udziela człowiekowi do nawrócenia się z grzechów, do spełniania dobrych uczynków, do zwyciężania pokus i do wytrwania w dobrym aż do końca życia.

Nawrócenie grzeszników odbywa się w sposób następujący: najpierw Bóg daje grzesznikowi łaskę uczynkową. Zachęca go i pomaga mu w różny sposób, aby ten pomyślał o swoich grzechach i wzbudza w nim pragnienie poprawy. Jeżeli grzesznik nie odrzuca tego wezwania Bożego, jeżeli żałuje za grzechy i przyjmie sakrament chrztu lub pokuty i pojednania, wówczas Bóg przebacza mu grzechy i czyni jego duszę czystą i świętą (stan łaski uświęcającej). Ponadto Bóg pomaga człowiekowi swą łaską uczynkową, by lepiej i dokładniej poznał wolę Bożą, czyli oświeca jego rozum. Wzmacnia też wolę człowieka, aby łatwiej mógł odrzucić pokusy do grzechu, by stale i wytrwale wykonywał dobre uczynki. Bóg pomaga nam zwłaszcza, byśmy w ostatniej chwili życia wytrwali w dobrym i uzyskali łaskę dobrej, szczęśliwej śmierci. Dobre uczynki, które wykonujemy z pomocą łaski uczynkowej, nazywamy uczynkami nadprzyrodzonymi. Człowiek nie może własną siłą spełniać uczynków nadprzyrodzonych i nie może się zbawić bez pomocy łaski Bożej. „Beze mnie nic uczynić nie możecie” (J 15, 5) - uczy Pan Jezus. Bóg chce nas jednak wszystkich zbawić, dlatego udziela nam wszystkim tyle łaski, że możemy się zbawić przy jej pomocy.

 

Joomla templates by a4joomla